نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد زاهدان، زاهدان ، ایران.

2 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد میبد، یزد، ایران

چکیده

شهر زابل در شمال استان سیستان و بلوچستان از کانون­های پرخطر از نظر تغییرات اقلیمی در ایران است. این مسئله، ضرورت پژوهش راجع به تاب­آوری اقلیمی را در این شهر مهم و دوچندان نموده است. پژوهش از نوع مطالعات کاربردی بوده و به روش توصیفی-تحلیلی انجام گرفته است. بنابراین، مبتنی بر مطالعات اسنادی و بررسی­های میدانی است. پرسشنامه، متناسب با موضوع و بر مبنای طیف پنج­گزینه­ای لیکرت، برای شهروندان شهر زابل با تعداد 314 نفر تنظیم و توزیع شد. از روش­های آماری مثل تی­تک­نمونه­ای و مدلسازی معادلات ساختاریAmos استفاده شده است. براساس نتایج به دست آمده مشخص شد که وضعیت شاخص­های اقتصادی، کالبدی، اجتماعی و نهادی در وضعیتی پایین­تر از سطح نرمال یا نامطلوب و شاخص محیطی در وضعیت نسبتاً نامطلوب قرار دارد. شاخص­ کالبدی (10/18-)، اقتصادی (8/53-)، اجتماعی (6/54-) و نهادی (11/17-) و مقدار شاخص محیطی برابر 1/56- به دست آمد. همچنین، بر اساس نتایج عامل محیطی دارای بیشترین تأثیر بر تاب آوری اقلیمی در شهر زابل با ضریب بتا 0/46 در سطح معناداری 0/007 بود. پس از آن، عامل نهادی (0/049 =P، 0/37=β) و عامل اجتماعی با ضریب بتا 0/34 و سطح معناداری 0/005 دارای تاثیر مستقیم و معنادار بر تاب­آوری اقلیمی در شهر زابل بودند. هم­چنین عامل­های کالبدی (0/205 =P، 0/20=β) و اقتصادی (0/461 =P، 0/09=β) فاقد اثر معنادار بودند.  

کلیدواژه‌ها